Gry zespołowe, w których gra każdy

Witajcie,

Popatrz uważnie na zwykły mecz siatkówki w klasie szóstej. Trzy osoby grają, trzy stoją i czekają, aż piłka spadnie im na głowę. W koszykówce jest podobnie: dwóch najlepszych kozłuje przez całe boisko, reszta biega bez celu. Po lekcji najsłabsi uczniowie dotknęli piłki dwa, może trzy razy. Trudno się dziwić, że nie lubią gier zespołowych.

Dobra wiadomość: wystarczy kilka zmian w przepisach, żeby w grę włączyła się cała klasa. Zmiany nie odbierają frajdy najlepszym – przeciwnie, stawiają przed nimi nowe wyzwania taktyczne.

Trzy zasady ogólne, zanim zmienisz przepisy

  1. Małe zespoły. 3 na 3 lub 4 na 4 zamiast 6 na 6. Więcej kontaktów z piłką na osobę.
  2. Krótkie mecze. 4–6 minut, potem rotacja przeciwników lub składów. Nikt nie przegrywa „całej lekcji”.
  3. Wiele boisk. Podziel halę w poprzek na 2–3 mniejsze boiska. Sznurek lub taśma zamiast siatki wystarczy.

Siatkówka – 6 modyfikacji

  1. Minimum trzy dotknięcia. Piłka musi zostać dotknięta przez trzy różne osoby, zanim przejdzie na drugą stronę. Koniec z „jednoosobową drużyną”.
  2. Siatkówka łapana. Dla młodszych lub mniej zaawansowanych – dozwolone złapanie piłki i podrzut do partnera. Można stopniowo ograniczać: najpierw każde odbicie można złapać, potem tylko pierwsze.
  3. Zagrywka z bliższej linii. Linia 3 m lub środek pola dla osób, które nie przebijają z linii końcowej. Każdy zagrywa – nikt nie jest „zwolniony”.
  4. Bonus za pierwszy punkt. Punkt zdobyty przez osobę, która jeszcze nie punktowała w meczu, liczy się podwójnie.
  5. Rotacja po każdym punkcie – nie tylko przy zmianie zagrywki. Wszyscy grają na każdej pozycji.
  6. Piłka miękka lub lekka zamiast twardej siatkówki – mniej strachu przed bólem przedramion.

Koszykówka – 6 modyfikacji

  1. Minimum cztery podania przed rzutem. Zespół musi współpracować, a najlepszy gracz nie zrobi akcji solo.
  2. Każdy rzuca – bonus dla zespołu. Gdy wszyscy członkowie zespołu oddadzą rzut w meczu, zespół dostaje dodatkowe 3 punkty.
  3. Gra 3 na 3 na pół boiska. Dwa mecze równocześnie, zero bezczynności.
  4. Zakaz kozłowania dla wybranych. W wybranym kwadransie gracze z klubu nie kozłują – mogą tylko podać.
  5. Punkty za tablicę i obręcz. Trafienie w tablicę = 1 pkt, w obręcz = 2 pkt, kosz = 3 pkt. Młodsi i słabsi też punktują.
  6. Strefa bez obrony. Zawodnik w zaznaczonej strefie (np. koło) nie może być atakowany przez 3 sekundy – ma czas na decyzję.

Jak wprowadzać zmiany

Nie wprowadzaj wszystkich naraz. Wybierz jedną lub dwie modyfikacje na lekcję i zapytaj uczniów po meczu, jak się grało. Możesz też dać zespołom wybór: przed meczem kapitanowie losują kartę z „zasadą dnia”.

Z czasem uczniowie sami zaczną proponować własne zasady. To znak, że rozumieją, po co są modyfikacje – i najlepszy moment, by o tym porozmawiać.

A co na to najlepsi gracze?

Często początkowo protestują. Wyjaśnij im, że w prawdziwym sporcie wygrywa zespół, nie jedna osoba, a umiejętność włączenia słabszych partnerów w grę to cecha kapitana. Daj im rolę „grającego trenera”, który podpowiada kolegom ustawienie. Większość szybko odnajduje się w nowej roli.

Podsumowanie

Gra zespołowa na WF to nie trening klubowy. Jej celem jest ruch i współpraca wszystkich uczniów. Małe zespoły, krótkie mecze i sprytne modyfikacje sprawiają, że nawet najbardziej nieśmiałe dziecko poczuje, że jest częścią drużyny.

Którą zmianę testujesz jako pierwszą? Napisz w komentarzu, jestem bardzo ciekaw.

Szukasz pomysłów, inspiracji na swoje lekcje ? Zobacz moje najnowsze ebooki : linki poniżej

https://cart.easy.tools/checkout/95037562/ebook-gry-i-zabawy-integrujace-grupe

https://cart.easy.tools/checkout/95037562/ebook-mala-sala-wielkie-mozliwosci

Ze sportowym pozdrowieniem

Podobne wpisy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *